لحظه
گاهی از مدار خارج می شم مثل ستاره ای که از آسمون کنده بشه . لحظه ای که فکر می کنم همه چیز تغییر خواهد کرد.شوری عجیب ٫ نقشه های طول و دراز و مثل رویا بی سر وته .همه چیز از اول شروع می شه انگار پیش از این هیچ اتفاقی نیافتاده و همیشه درست همینجا ٫ روی نقطه صفر بوده ام . نه کسی جلودارمه و نه سنگی پیش پایم . اما لحظه ای بعد همانطور که شروع شده بود بی هیچ دلیلی خاموش می شود.دوباره همان چرخه سخت و خالی .ستاره سر جایش قرار می گیره و سرنوشت میتازه .به پشت سرم که نگاه می کنم باورم نمی شه سایه ای که اینجور بی حد و مرز بزرگ و بزرگتر می شد به یک چشم بهم زدن نابود شده .دوباره کسالتهای کش دار ٫ خوردنها و عوض کردن کانالهای تلوزیون ٫چرخیدن و چرخیدنها ٫ خندیدن با آدمهای زورکی٫ انجام دادن کارهای اجباری از همه نا جور تر تحمل کردنها اون هم وقتی دلت نمی خواد این کار رو بکنی .سعی می کنم لحظه هامو نگه دارم و قبل از رفتن امید در صندوقچه را ببندم اما هر دفعه که سعی می کنم سردرگم تر می شم و به این بیت شعر مورد علاقه ام از پسوا فکر می کنم / در من همو که منم دارد از دست می رود/ و باز فکر می کنم پسوا شعر هایش را در یک صندوقچه نگه می داشت ٫ صندوقچه ای با قفل و کلید شاید در پستو و شاید...
+ نوشته شده در چهارشنبه ۲۸ بهمن ۱۳۸۸ ساعت 1 توسط ساغت4
|
...it takes time