توی برنامه تلوزیونی روانشناس گفت ما دو تا برداشت از خودمون داریم . اونی که هستیم و اونی که می خوایم باشیم . اغلب آدمها برداشتشون از خودشون اونیه که می خوان باشن و برداشت دیگران از اونها شبیه اونیه که هستن .

اغلب با آدمهایی برخورد میکنم که هیچ چیزی برای گفتن ندارن جز اینکه از خودشون تعریف کنن . اکثرشون پسرهاشون تو یه شهرک پشت کوه دارن مهندسی ناپیوسته دانشگاه آزاد می گیرن و قراره برای ادامه تحصیل بورسیه  دانشگاهی رو تو آمریکا بگیرن . دختر هاشونم که گرافیک خوندن و پراید سفید سوار میشن ، نمی دونن چه طوری جواب خواستگارهاشونو بدن و کاری هم جز خدمت به پدر و مادرشون ندارن . اگه هم هنوز به این سن نرسیدن قراره که بشن . نمی دونم تا بحال اینها رو از چند نفر شنیدم اما همشون تو زندگیشون کاری نکردن جز زاییدن همونهایی که گفتم . انگار حرفهاشون هیچ بار معنایی و عاطفی نداره صرفا نشخوارشون میکنن ، از اون چرندیاتی که اونقدر می گن و گن و می گن فقط به این علت که باورشون کنن که دنیا بدون اونها چیز خاصی نداره و قرار نیست هیچ خر خاکی با سوءظن در جنازهامون بنگرند  .  وقتی دست از تعریف و تحسین از خودشون میکشن که می خوان کاسب بشن با چشمهای خالی و پوکشون اطرافشونو نگاه میکنن هر چند نمی بینن اما می خوان بدون این چنده یا  چقدر پول جای اون دادی ، چقدر اجاره دادی ، نقده یا قسطی ، همه چیزم فقط براشون یا کمه یا زیاده . وقتی حس می کنم معاشرت یعنی تحمل این جور آدمها ترجیح میدم تو دنیای خودم باقی بمونم به کشف گنجهای پنهان مشغول باشم اونم بدون  غور غور این غورباعه های که همشون فکر میکنن طلسم شدن و گر نه همون شاهزاده زیبای قصه ها هستن. اعتماد بنفس کاذب هر چند هیچ اصول و اخلاقی توش نیست اما همون کارایی اصلش رو داره با ذکر این نکته که مثل اعتماد بنفس حقیقی نمی خواد براش بجنگی کافیه تو توهم باشی و پیشرفت برات مبلمان و لباس و ماشین و اینجور خرت و پرتها  باشه . اما در نهایت اعتماد به نفس کاذب و از اونجا می یاد که خود اونها هم میدونن همون چیزکی هم که دارن از ظرفیتشون خیلی بیشتره.

نوشته شده در پنجشنبه 24 آذر1390ساعت 0 توسط ساغت4| |